سلام دوستانِ مهربون. ممنون از تبريكاتِ همگى تون و مرسى كه اينقدر خوبيد.
من بلاخره تقريبا از درسها راحت شدم و اين هفته هفته آخريه كه تا قبل از اومدن نخود چى كتاب ها رو به دوش ميكشم.
وقتى فكرش رو ميكنم مى بينم كه توى اين ۱ سال اخير خيلى براى رو بين وقت نگذاشتم. واقعا راحت نيست كه آدم هم درس بخونه و هم بتونه وظيفه مامان بودنش رو كامل انجام بده.
ولى مطمئنم كه رو بين يك مادر فعال و در اجتماع رو به مادرى كه توى خونه باشه ترجيح ميده. مگه نه؟؟
رو بين گل  زندگيه ما اين روزها حسابى مشغولِ موجودات  فضايى شده و خيلى براش مهمِ كه همه وسائل و لباسهاش  cool باشه.  صبح ها كه از درِ خونه مى خواهيم بريم بيرون حتما ازم سوال ميكنه كه همه چيزش cool هست يا نه.

گُلم كلى هم به مامان ندا كمك ميكنه و خيلى اصرار داره كه اصلا كمك از كسى نگيره. من و پاپا سيامك هم تا اونجايى كه بتونيم اين اجازه رو بهش ميديم.
هر وقت كه با هم بيرون ميريم حتما بايد براى همه مون گل بچينه. وقتى ميگم همه مون يعنى من ، پاپا و نخود چى. وقت گفتن سلام ، خداحافظى و شب به خير حتما بايد نخود چى رو بوس كنه از روى شكم مامان . و صد البته وقتى كه عصبانى ميشه اولين كسى رو كه ديگه نمى خواد باهاش حرف بزنه و اسباب بازى براش بخره نخود چيه.
نخود چى ما هم خوبه و الان توى هفته ۲۵ هستم. خدا رو شكر همه چيز فعلا داره خوب پيش ميره و لطفا دعا كنيد كه  سالم و به موقع به دنيا بياد.
هنوز ۱۳ هفته ديگه مونده و ما هم حسابى بى طاقت ديدن نخود چى.
لطفا برامون دعا كنيد.